
AI i Automatyzacje

Trafiłem na filmik o nowej funkcji w Claude Code. Code Mode to eksperymentalny tryb, w którym Claude zamiast wywoływać narzędzia po jednym pisze krótki kod w JavaScripcie, a ten kod robi wywołania sam i oddaje modelowi tylko wynik. Domyślnie wyłączony. Obietnica jak zwykle: dużo mniej tokenów, ta sama praca.
Takich obietnic jest sporo 😅 W important.is staramy się używać AI z głową i sprawdzać, co z tego wychodzi, więc zamiast wierzyć na słowo, puściłem test jeszcze tego samego dnia. Dwie sesje, to samo zadanie, ten sam kod. Jedna z Code Mode, druga bez.
Wyszło o jedną trzecią mniej tokenów. Ale nie szybciej. A po drodze sam test wywalił się na limicie planu, co w sumie najlepiej pokazuje, po co to wszystko 🙂 Poniżej co zrobiłem, jakie wyszły liczby i kiedy Code Mode się nie opłaca.
Na tym samym zadaniu programistycznym sesja z Code Mode przetworzyła o 32% mniej tokenów wejścia niż sesja bez niego, ale pracowała o 21% dłużej. Obie zrobiły tę samą zmianę w kodzie.
| Code Mode | bez Code Mode | różnica | |
|---|---|---|---|
| tokeny wejścia (łącznie) | 436 tys. | 645 tys. | −32% |
| największy kontekst w jednym kroku | 69 tys. | 80 tys. | −14% |
| tokeny wyjścia | 4,6 tys. | 4,3 tys. | +8% |
| czas | 51 s | 42 s | +21% |
| wynik | zadanie zrobione | zadanie zrobione | ta sama zmiana w kodzie |
Pomiar z 21 listopada 2026 r., Claude Code 2.1.330, model Opus 5.5, jeden przebieg na każdy wariant, kopia jednego repozytorium.
Zrobić to razem?
Wdrażam takie rzeczy w firmach na co dzień. Umów 30 minut, pogadamy konkretnie o Twoim przypadku. Bez prezentacji sprzedażowej.
Umów bezpłatną rozmowę →
Code Mode to eksperymentalna funkcja Claude Code (od wersji 2.1.323), w której model pisze kawałek kodu w JavaScripcie, a Claude Code uruchamia go w narzędziu REPL. Ten kod wywołuje narzędzia, łączy ich wyniki i oddaje modelowi tylko to, co potrzebne. Włącza się ją zmienną CLAUDE_CODE_EXPERIMENTAL_CODE_MODE=1.
Normalnie Claude Code pracuje krok po kroku. Model mówi „przeczytaj ten plik”, program go czyta i cały wynik wraca do modelu. Potem „poszukaj tego słowa”, i znów cały wynik wraca. Każdy taki wynik zostaje w rozmowie i jest wysyłany do modelu przy każdym kolejnym kroku.
Code Mode zmienia to w jednym miejscu. Zamiast wywoływać narzędzia po jednym, Claude pisze kawałek kodu w JavaScripcie, który robi te wywołania sam. Dokumentacja opisuje to tak: jeden kawałek kodu może uruchomić kilka poleceń naraz, użyć wyniku jednego w kolejnym i zwrócić tylko tę część, którą Claude musi przeczytać. Kod działa w narzędziu o nazwie REPL, w Twojej sesji.
Trochę jak z magazynem. Możesz dzwonić do magazyniera dziesięć razy i za każdym razem wysłuchać, co jest na całej półce. Albo wysłać mu jedną kartkę: „sprawdź półki od 3 do 7, policz, oddzwoń tylko z wynikiem”. Praca ta sama, rozmowa dużo krótsza.
Jeśli dopiero zaczynasz z tym narzędziem, różnicę między Claude Code a zwykłym czatem opisywałem w tekście Claude Code, Claude Desktop i Claude.ai: czym się różnią.
Pomysł ma już ponad rok. Nowe jest tylko to, że trafił do Claude Code jako przełącznik.
We wrześniu 2025 r. Cloudflare opisał „Code Mode” dla serwerów MCP. Ich teza w jednym zdaniu: modele lepiej piszą kod, który wywołuje narzędzia, niż wywołują te narzędzia wprost. Uzasadnienie jest proste. Modele widziały mnóstwo kodu, a mało „wywołań narzędzi”, bo to sztuczny format wymyślony do trenowania.
W listopadzie 2025 r. Anthropic, twórca Claude, opisał to samo podejście u siebie: wykonywanie kodu z MCP. W ich przykładzie zużycie spadło ze 150 tys. tokenów do 2 tys., czyli o 98,7%. Wyniki pośrednie zostają w środowisku, w którym działa kod, a do modelu wraca tylko to, co potrzebne. Przykład z tego tekstu: agent widzi pięć wierszy arkusza zamiast dziesięciu tysięcy.
98,7% to przykład dobrany pod pokaz. Mnie interesowało, ile z tego zostaje na zwykłym zadaniu programistycznym. O MCP, czyli sposobie podłączania narzędzi do AI, pisałem przy okazji łączenia WordPressa z AI.
Pierwszy powód to limit. Plany Claude liczą zużycie w oknie pięciogodzinnym i tygodniowym, a claude.ai, Claude Code i aplikacja na komputer biorą z tej samej puli. Ta sama strona mówi wprost, że narzędzia zjadają dużo tokenów. Gdy limit się kończy, praca stoi albo przełączasz się na inne konto. Pisałem o tym więcej w tekście Ten sam model AI, połowa tokenów, gdzie ten sam model w innym programie zużył o połowę mniej.
Drugi powód to pieniądze przy rozliczeniu przez API. Dokumentacja Claude Code podaje, że koszt rośnie razem z kontekstem: im więcej tekstu model przetwarza, tym więcej tokenów płacisz. Ta sama strona szacuje średni koszt w firmach na ok. 13 dolarów na programistę za dzień pracy i 150 do 250 dolarów miesięcznie. Uwaga: 32% mniej tokenów to nie 32% mniej dolarów, bo tekst z pamięci podręcznej jest tańszy. Kierunek jest jednak ten sam.
Trzeci powód jest mniej oczywisty. Długi kontekst pogarsza odpowiedzi. Badanie Chroma „Context Rot” z lipca 2025 r. sprawdziło 18 modeli i wyszło, że im dłuższe wejście, tym mniej przewidywalnie działają. Starsze badanie „Lost in the Middle” pokazało, że modele najlepiej korzystają z informacji z początku i końca kontekstu, a gorzej z tej w środku. Im krótsza rozmowa, tym mniej miejsca na to, żeby model coś przeoczył.
Zrobiłem dwie identyczne kopie repozytorium naszej aplikacji do pracy z terminalami. Około 150 plików kodu, czyli średni projekt, nie zabawka.
Na obu kopiach uruchomiłem Claude Code w tej samej wersji (2.1.330), na tym samym koncie i modelu (Opus 5.5), w trybie auto. Jedyna różnica: zmienna CLAUDE_CODE_EXPERIMENTAL_CODE_MODE ustawiona na 1 albo na 0.
Obie sesje dostały to samo zadanie z pliku:
--json i zaktualizuj dokumentację.Czyli trochę szukania po kodzie i mała, prawdziwa zmiana. Bez uruchamiania testów i serwera, żeby czas nie zależał od niczego poza samym agentem.
Tokeny policzyłem z zapisów sesji, które Claude Code trzyma lokalnie (pliki .jsonl w katalogu ~/.claude/projects). Każda odpowiedź modelu ma tam licznik zużycia. Zsumowałem tokeny wejścia razem z odczytem i zapisem pamięci podręcznej, bo to wszystko jest tekst, który model musi przetworzyć.
Moje ustawienia nie są czyste: 27 wtyczek, sporo własnych instrukcji, hooki prawie na każde zdarzenie. Specjalnie tego nie wyłączałem. Chciałem wiedzieć, jak Code Mode działa u mnie, a nie na świeżej instalacji.
Sesja z Code Mode przetworzyła 436 tys. tokenów wejścia. Sesja bez niego 645 tys. To 32% mniej.

Największy kontekst w jednym kroku spadł z 80 tys. do 69 tys. tokenów. Różnica mniejsza niż w sumie, bo spora część każdego kroku to stałe rzeczy: instrukcje, opisy narzędzi, moje pliki konfiguracyjne. Code Mode ich nie skraca. Skraca to, co dochodzi po drodze.

Za to czas poszedł w drugą stronę. 51 sekund z Code Mode, 42 bez. Sesja z Code Mode wysłała do modelu 31 zapytań, sesja bez niego 9. Code Mode uruchomił 7 kawałków kodu, a w nich 9 poleceń w terminalu, 10 edycji i 4 odczyty plików. Sesja bez Code Mode zrobiła wszystko w 8 poleceniach terminala. Skąd tyle więcej zapytań, nie sprawdzałem. Widać tylko, że przy krótkim zadaniu krótszy kontekst nie przełożył się na szybszą pracę.
Jakość zmiany? Obie sesje dopisały tę samą logikę. Code Mode poprawił przy okazji jeszcze jeden plik dokumentacji, który druga sesja pominęła. Na jednym zadaniu nie wyciągam z tego wniosku, że pracuje dokładniej.
Do 98,7% z przykładu Anthropic daleko. Tamten przykład dotyczył narzędzi zwracających ogromne dane. Zwykła praca nad kodem to głównie czytanie plików i edycje, a tu zysk jest mniejszy.
Pierwsze podejście nie zadziałało w ogóle. Obie sesje od razu dostały komunikat o wyczerpanym limicie pięciogodzinnym. Zero tokenów, zero pracy. Test oszczędzania tokenów zatrzymał się na braku tokenów 🤦
Ciekawsze było to, co stało się potem. Moja aplikacja do terminali po trafieniu na limit przełącza sesję na inne konto i wznawia ją. Wznowiła bez zmiennej, którą podałem w terminalu przy starcie. A sesji rozpoczętej w Code Mode nie da się wznowić bez Code Mode. Zamknęła się z komunikatem, że nie może wystartować.
Wniosek praktyczny: zmienna wpisana raz w terminalu wystarcza do testu. Do codziennej pracy musi być w pliku ustawień, bo każde wznowienie sesji, przełączenie konta czy restart startuje bez niej.
Dobra wiadomość: żadna z moich 27 wtyczek ani żaden hook nie zablokował Code Mode.
claude --version. Potrzebujesz 2.1.323 albo nowszej. Starszą zaktualizujesz przez claude update.CLAUDE_CODE_EXPERIMENTAL_CODE_MODE=1 claude.~/.claude/settings.json:{
"env": {
"CLAUDE_CODE_EXPERIMENTAL_CODE_MODE": "1"
}
} /status.Claude Code ignoruje tę zmienną w ustawieniach projektu, więc pobrane cudze repozytorium nie włączy Ci Code Mode samo. Wyłączasz go, zmieniając wartość na "0".
Jak ułożyć sobie terminal pod taką pracę, opisałem krok po kroku w tekście Jak przygotować terminal do pracy z AI.
Z dokumentacji i z naszego testu wychodzi kilka ograniczeń:
| ograniczenie | co to znaczy w praktyce |
|---|---|
| funkcja eksperymentalna | może się zmienić albo zniknąć w dowolnej wersji |
| tylko terminal | nie działa w panelu VS Code, w aplikacji Claude na komputer ani w sesjach w chmurze |
| brak Remote Control, Claude in Chrome i computer use | jeśli z nich korzystasz, w sesji z Code Mode ich nie będzie |
| kod działa do 10 minut | dłuższe zadania tylko w tle, do 2 godzin, i tylko w trybie auto albo bez pytania o zgody |
| sandbox obejmuje tylko polecenia terminala | sam JavaScript i jego wywołania plików, sieci i MCP działają poza sandboxem |
| wznowienie tylko z Code Mode | sesji z Code Mode nie otworzysz po jego wyłączeniu |
| wymagania konta | nie działa przez Amazon Bedrock, Google Cloud i Microsoft Foundry ani w organizacjach z HIPAA albo bez przechowywania danych |
| krótkie zadania | może być wolniej, u nas o 21% |
W trybie auto jest jeszcze jedna rzecz, o której warto wiedzieć. Kontrola bezpieczeństwa ocenia kawałek kodu przed uruchomieniem, a nie każde wywołanie narzędzia, więc nie widzi wartości wyliczonych w trakcie, np. ścieżki z wyniku wyszukiwania. Twoje reguły deny i ask oraz hooki dalej sprawdzają każde wywołanie, dlatego to, czego musisz pilnować, trzymaj w regułach. Jeśli chcesz zatwierdzać każdy kawałek kodu sam, dokumentacja podaje regułę "ask": ["REPL"] w uprawnieniach, a sam kod podejrzysz skrótem Ctrl+O.
U mnie tak. Po teście włączyłem go na stałe na wszystkich kontach. Utrata Remote Control mi nie przeszkadza, a jedna trzecia tokenów mniej to wyraźnie dłuższa praca do następnego limitu.
Pamiętaj tylko, że to jeden przebieg na jednym zadaniu. Agent za każdym razem idzie trochę inną drogą, więc 32% to kierunek, nie stała. Przy poprzednim teście tokenów zrobiliśmy 113 przebiegów i dopiero wtedy różnice były pewne. Tutaj każdy może sprawdzić to sam w godzinę.
Jeśli chcesz to zrobić u siebie:
.jsonl w ~/.claude/projects, nie z wrażenia.A jeśli myślisz o tym, który model do czego i ile to kosztuje w skali firmy, zajrzyj do tekstu AI w 2026: który model do czego.
Czy Code Mode jest płatny?
To ustawienie w Claude Code, a nie osobny produkt. Działa w ramach planu Claude albo konta Console, zużywając tokeny jak każda sesja. Nie działa przez bramki i chmury pośredników (Bedrock, Google Cloud, Microsoft Foundry).
Czy Code Mode zmienia jakość odpowiedzi?
W naszym teście obie sesje zrobiły tę samą zmianę w kodzie. Na jednym zadaniu nie da się powiedzieć więcej.
Czy Code Mode działa w VS Code?
Nie. Tylko w sesji claude uruchomionej w terminalu.
Jak wyłączyć Code Mode?
Ustaw CLAUDE_CODE_EXPERIMENTAL_CODE_MODE na "0" w ~/.claude/settings.json albo usuń tę zmienną i uruchom nową sesję.
Czy Code Mode to to samo co MCP?
Nie. MCP to sposób podłączania narzędzi do AI. Code Mode to sposób, w jaki Claude z tych narzędzi korzysta: przez kod zamiast pojedynczych wywołań.
Zostań w pętli
Nowe artykuły, narzędzia i case study prosto na maila. Bez spamu, bez sprzedaży.