
AI i Automatyzacje

Kiedy pracowałem w firmie testującej oprogramowanie dla Intela, proponowałem rozmowy z użytkownikami i testy przed wdrożeniem. Prawie zawsze słyszałem to samo: „nie mamy czasu”. Robiliśmy więc po swojemu, a po kilku miesiącach ktoś dochodził do tych samych wniosków, które dało się mieć na starcie. Tylko drożej.
Od tamtej pory chcę tworzyć produkt razem z ludźmi, którzy będą z niego korzystać. Nie raz na kwartał w ankiecie, tylko na bieżąco. Żeby widzieli, co robimy, i mogli powiedzieć „to mi się przyda” albo „tego nie potrzebuję”, zanim spędzimy nad tym tydzień.
Najprostsze narzędzie do tego to publiczna roadmapa produktu. W tym tekście pokazuję, jak doszliśmy do niej przy Miejscu, naszym systemie rezerwacji dla obiektów noclegowych. Co wybraliśmy, dlaczego zbudowaliśmy własną wersję na otwartym kodzie, ile to trwało i kiedy taka roadmapa to zły pomysł.
Roadmapa produktu to plan tego, co powstaje w produkcie i w jakiej kolejności. Mówi, nad czym pracujemy teraz, co planujemy dalej i jakie pomysły dopiero rozważamy. Pojedyncze zadania programistów są gdzie indziej.
Często myli się ją z roadmapą projektu. Różnica jest prosta:
| Roadmapa projektu | Roadmapa produktu | |
|---|---|---|
| Ma koniec | tak, projekt się kończy | nie, produkt żyje dalej |
| Mówi o | etapach, terminach, zależnościach | wartości dla użytkownika |
| Dla kogo | zespół i zleceniodawca | zespół, a często też użytkownicy |
| Jednostka | zadanie, kamień milowy | funkcja, problem do rozwiązania |
| Przykład | „wdrożenie sklepu do 15 grudnia” | „płatności online w rezerwacji” |
Roadmapa projektu przypomina harmonogram budowy domu. Roadmapa produktu to raczej plan ogrodu: wiesz, co chcesz posadzić najpierw, ale wiosna i tak coś zmieni.
Publiczna roadmapa produktu idzie krok dalej. Pokazujesz ten plan ludziom spoza firmy i pozwalasz im głosować, komentować i dorzucać pomysły. Tak robią duże zespoły: GitHub prowadzi roadmapę w otwartym repozytorium, Trello na publicznej tablicy, a Linear co tydzień opisuje zmiany w changelogu. Jeśli chcesz porównać różne układy roadmapy, dobry przegląd ma Atlassian.
Zrobić to razem?
Wdrażam takie rzeczy w firmach na co dzień. Umów 30 minut, pogadamy konkretnie o Twoim przypadku. Bez prezentacji sprzedażowej.
Umów bezpłatną rozmowę →
Bo ludzie bardziej cenią to, co pomogli zbudować. Michael Norton, Daniel Mochon i Dan Ariely opisali to jako efekt IKEA: uczestnicy wyceniali wyżej rzeczy, które sami złożyli, niż takie same rzeczy złożone przez kogoś innego. Z jednym warunkiem: efekt działał tylko wtedy, gdy zadanie zostało skończone. Złożona do połowy szafka nie cieszy nikogo.
Przy produkcie działa to podobnie. Gość zgłasza pomysł, widzi go na roadmapie, potem widzi przesunięcie do „w pracy”, a na końcu wpis w changelogu. To jest ta skończona szafka. Ma swój udział, więc zostaje.
Drugi powód to źródło pomysłów. Eric von Hippel z MIT od lat pokazuje, że wiele innowacji zaczyna się u użytkowników, a nie w działach rozwoju. To oni pierwsi czują problem, bo żyją z nim na co dzień. Właściciel pensjonatu wie lepiej od programisty, co go denerwuje w obsłudze rezerwacji o 23:00.
Trzeci powód jest najbardziej przyziemny. Publiczna roadmapa porządkuje nas samych. Jak coś wisi w kolumnie „w pracy” od dwóch miesięcy, widzą to wszyscy. Trudno sobie wtedy wmówić, że idzie dobrze.
Miejsce to system rezerwacji i agencja dla obiektów noclegowych (więcej o tym, skąd taka nisza, pisałem w tekście o niszy poziomej i pionowej). Od początku chcieliśmy pokazywać na stronie, co powstaje.
Pierwsza wersja była prosta. Roadmapa, changelog i pomysły siedziały w jednym pliku z danymi strony promocyjnej. Przed przeniesieniem było tam:
| Co | Ile pozycji | Przykład |
|---|---|---|
| Wpisy w changelogu (15.10 do 11.11.2026) | 10 | „Gość sam zajrzy do swojej rezerwacji” |
| Pozycje na roadmapie | 16 | „Płatności online”, „Faktury”, „Meldunek online” |
| Pomysły do głosowania | 6 | „Kalkulator: ile oddajesz portalom” |

Wyglądało dobrze. Problem w tym, że to była wystawa, a nie rozmowa. Wszystkie sześć pomysłów miało zero głosów, bo strona nie miała jak ich zbierać. Żeby dodać wpis do changelogu, trzeba było zmienić kod strony i ją wdrożyć. A wpisów przybywało szybko: dziesięć w niecały miesiąc, w najlepszym tygodniu cztery.

Każdy z nich to było osobne wdrożenie strony. Gość nie mógł zgłosić własnego pomysłu ani zostawić komentarza.
Spisaliśmy więc, czego potrzebujemy:
Ten ostatni punkt okazał się najtrudniejszy.
Gotowych narzędzi do publicznej roadmapy jest sporo. Płatne usługi działają od ręki, ale kosztują co miesiąc za każdy produkt i trzymają dane gości u siebie. Woleliśmy otwarty kod na własnym serwerze, tak jak robimy z innymi narzędziami (opisałem to w tekście o naszym stacku aplikacji).
Przejrzeliśmy kilkanaście projektów open source. Część odpadła od razu, bo była porzucona albo nie miała roadmapy. Do porównania zostały trzy plus opcja „piszemy od zera”:
| Opcja | Licencja | Wiele produktów | Co przeważyło |
|---|---|---|---|
| Featul | MIT | tak | jeden autor, mała społeczność, ryzyko porzucenia |
| ClearFlask | Apache | tak | Java, logowanie przez SSO zablokowane w wersji na własny serwer |
| Quackback | AGPL | nie | 364 gwiazdki na GitHubie, aktywny rozwój, reszta wymagań spełniona |
| Własne narzędzie | nasza | tak | ok. 1500 linii na start, ale antyspam, moderację i powiadomienia piszemy sami |
Wybraliśmy Quackbacka, mimo że nie obsługiwał kilku produktów. Po prostu nam się spodobał: jest nowoczesny i fajnie się z niego korzysta. Uznaliśmy, że łatwiej dobudować jedną brakującą rzecz do dobrego narzędzia, niż wziąć narzędzie, które ma wszystko, ale może zniknąć za rok.
Jest jeden haczyk. Licencja AGPL, na której stoi kod Quackbacka, wymaga, żeby kod zmienionej wersji był dostępny dla użytkowników, jeśli udostępniasz ją jako usługę. Przy narzędziu dla naszych własnych produktów to nie problem, ale trzeba o tym pamiętać od pierwszego dnia.
Decyzja zapadła 17 listopada. Rozpisaliśmy pracę na 12 paczek: model danych, osobne adresy, przełącznik produktu w panelu, wygląd każdego produktu, widget na stronę, zabezpieczenie anonimowych zgłoszeń, testy. Szacunek dla jednego programisty wyszedł na 20 do 23 dni pracy. Po drodze doszły jeszcze trzy małe paczki: import danych Miejsca, jego wygląd i poprawka stopki.
Zrobiliśmy to w dwa dni. W forku jest 110 commitów z 17 i 18 listopada.
Nikt nie siedział dwóch dób bez snu. Kod pisały modele AI, każdy dostawał jedną paczkę z jasnym kryterium „gotowe, gdy”. Inny model robił przegląd zmian. Ja planowałem, czytałem każdą zmianę i decydowałem, co wchodzi. To ten sam sposób pracy, który opisałem przy testach i review kodu z AI, tylko w większej skali.
| Szacunek tradycyjny | Rzeczywistość | |
|---|---|---|
| Czas | 20 do 23 dni pracy | 2 dni |
| Paczki | 12 | 15 (12 plus 3 dodane po drodze), wszystkie scalone |
| Testy | 2362 pliki testów, wszystkie zielone | |
| Przegląd bezpieczeństwa | 2 znalezione problemy, oba poprawione |

Dwie rzeczy, bez których to by nie zadziałało. Po pierwsze testy. Projekt bazowy miał ich dużo, więc każda zmiana od razu pokazywała, co zepsuła. Po drugie próba migracji na danych przykładowych przed wdrożeniem. Fork zmienia strukturę bazy i nie chcieliśmy się o tym przekonywać na żywym serwerze.
Efekt stoi pod adresem roadmap.important.is. Każdy produkt jest tam osobnym projektem z własnymi tablicami, roadmapą, changelogiem, kolorami i adresem. Konta użytkowników, statusy i tagi są wspólne, więc zespół prowadzi wszystko w jednym panelu.
Gość wchodzi na roadmapę Miejsca i widzi cztery kolumny: Rozważamy, Planowane, W pracy, Zrobione. Przy każdej pozycji jest licznik głosów i komentarze.

W pracy jest pięć pozycji, między innymi „Kopie zapasowe z próbą odtworzenia” i „Prostsza edycja cen”. Planowanych jest jedenaście: osiem z dawnej roadmapy, jak „Płatności online na żywo” i „Faktury”, plus trzy pomysły, które wcześniej czekały na głosy, na przykład „Opłata miejscowa liczona sama”. W kolumnie Rozważamy są trzy pozycje, między innymi „Zamki na kod” i „Meldunek online”.
Kolumna Zrobione jest na razie pusta. Dziesięć wpisów changelogu przenieśliśmy jako listę zmian, a nie jako pozycje roadmapy. Pierwsza pozycja przejdzie do Zrobionych, gdy skończymy coś z kolumny W pracy.

Gość może:
Ta sama roadmapa może być widgetem na stronie produktu, w zakładce albo jako pływający przycisk. Wtedy gość nie musi nigdzie przechodzić.
Nie musisz zaczynać od narzędzia. Roadmapę da się poprowadzić w tabeli, w Trello albo nawet w dokumencie. Ważniejsze jest to, co trafia do każdej kolumny:
| Kolumna | Co tam trafia | Przykład z Miejsca |
|---|---|---|
| Rozważamy | pomysły gości i zespołu, jeszcze bez decyzji | „Zamki na kod” |
| Planowane | zdecydowaliśmy, że robimy, bez daty | „Płatności online” |
| W pracy | ktoś nad tym siedzi teraz | „Prostsza edycja cen” |
| Zrobione | działa, ma wpis w changelogu | „Kalendarz, który da się obsłużyć palcem” |
Kilka zasad, które nam pomagają:
Jeśli zgłoszeń przybywa szybciej, niż ktoś je czyta, pomaga dobre opisywanie zadań. Ta sama zasada działa przy pomysłach gości: z jednego zdania nie da się nic zrobić, z trzech już tak.
Nie zawsze ma sens. Kilka sytuacji, w których bym się zastanowił:
Konkurencja czyta to samo co klienci. Jeśli przewaga produktu siedzi w tym, co dopiero zrobisz, publiczna roadmapa to prezent dla konkurencji. Wtedy pokazuj tylko kolumnę „Zrobione” albo ogólne kierunki.
Nie masz czasu odpowiadać. Roadmapa z pomysłami bez odpowiedzi od pół roku robi gorsze wrażenie niż brak roadmapy. To jak skrzynka na uwagi w sklepie, której nikt nie otwiera.
Na starcie jest pusto. Nasze pierwsze pomysły miały zero głosów. Nowa roadmapa potrzebuje ruchu, inaczej wygląda jak opuszczony lokal. Zacznij od pozycji, które już znasz z rozmów z klientami.
Głosy to nie badania. Głosują ci, którzy już są i mają czas klikać. Nie głosuje ktoś, kto odszedł po tygodniu, a jego powód bywa najważniejszy. Roadmapa nie zastąpi rozmów i testów z użytkownikami. O tym, jak je robić, pisałem w tekście o metodach badania UX.
Utrzymanie kosztuje. Własna instalacja to serwer, aktualizacje, kopie zapasowe i moderacja. Przy jednym małym produkcie tańsza będzie zwykła tablica albo płatna usługa.
Nie zaczynaj od wyboru narzędzia. Weź pięć rzeczy, nad którymi pracujesz albo chcesz pracować w produkcie. Rozłóż je na cztery kolumny z szablonu wyżej. Opisz każdą jednym zdaniem z perspektywy użytkownika. Pokaż to trzem klientom i zapytaj, co by przesunęli.
Jeśli po tej rozmowie zmienisz kolejność choć jednej pozycji, roadmapa już się zwróciła.
My w important.is prowadzimy w ten sposób własne produkty i chętnie pokażemy, jak to u nas wygląda.
Co to jest roadmapa?
Roadmapa to plan, który pokazuje, co i w jakiej kolejności powstaje. W produkcie odpowiada na pytania: nad czym pracujemy, co planujemy i jakie pomysły rozważamy.
Czym różni się roadmapa produktu od roadmapy projektu?
Roadmapa projektu ma koniec i mówi o etapach oraz terminach. Roadmapa produktu nie ma końca i mówi o wartości dla użytkownika: jakie problemy rozwiązujemy i w jakiej kolejności.
Czy roadmapa produktu powinna mieć daty?
Tylko przy pozycjach, nad którymi już trwa praca. Daty przy planach i pomysłach czytelnicy traktują jak obietnice.
Jakie narzędzie do publicznej roadmapy wybrać?
Na początek wystarczy tablica w Trello albo tabela. Narzędzie z głosowaniem i changelogiem przyda się, gdy zgłoszeń jest więcej, niż da się ogarnąć ręcznie. Przy kilku produktach i własnym serwerze sprawdzają się projekty open source, takie jak Quackback.
Czy głosy na roadmapie wystarczą zamiast badań z użytkownikami?
Nie. Głosują osoby, które już korzystają z produktu i mają czas klikać. Rozmowy i testy z użytkownikami dalej są potrzebne, a roadmapa je uzupełnia.
Zostań w pętli
Nowe artykuły, narzędzia i case study prosto na maila. Bez spamu, bez sprzedaży.