Architektka z Amsterdamu, której portfolio stoi na półce.

Pracownia projektuje z Amsterdamu, a jej strona ma pokazywać myślenie przestrzenne, nie listę realizacji. Dlatego portfolio nie jest siatką kafli. Projekty stoją jako modele na półce, każdy na swoim miejscu, i to półka jest nawigacją po pracach. Naszym zadaniem było doprowadzić ten pomysł do stanu, w którym działa sam i daje się uzupełniać bez nas.

Portfolio, które rośnie razem z pracownią

Menu projektów budowane jest automatycznie. Nowy projekt dodany w panelu pojawia się w rozwijanym menu i na półce, bez dotykania szablonu. Dziś na półce stoi siedem prac, od Pawilonu z Wikliny i Tiny House po OknoNaKoop i LH Awards, a dziewięć miejsc czeka wolnych i widocznie oznaczonych jako „coming soon”. To zamierzone: puste miejsce na półce mówi, że pracownia pracuje dalej, a nie że strona jest niedokończona.

Strona projektu jako zestaw pól, nie jako projekt graficzny

Każda realizacja ma ten sam szablon, zasilany polami ACF. Klientka wypełnia opis i zdjęcia, a układ, typografia i marginesy zostają na swoim miejscu. To ważniejsze, niż wygląda: architekt dodaje projekt raz na kilka miesięcy i nie ma jak pamiętać, gdzie w kreatorze klika się nagłówek.

Reszta strony

Do tego doszedł nowy header i stopka, nowa strona główna z przyciskiem prowadzącym głębiej, struktura podstron, archiwum bloga oraz formularz kontaktowy z komunikatami po wysłaniu i przekierowaniem wiadomości na skrzynkę. Sekcje o wnętrzach oraz nagrodach i wydarzeniach świadomie odłożyliśmy, żeby nie uruchamiać stron, dla których nie było jeszcze treści.

Przekazanie zamiast uzależnienia

Na koniec nagraliśmy dla Małgorzaty film, w którym pokazujemy krok po kroku, jak uzupełniać podstrony i dodawać projekty. Przy okazji poprawek po spotkaniu wymieniliśmy logo z PNG na SVG, żeby znak był ostry w każdym rozmiarze, i przebudowaliśmy edycję sekcji współpracy tak, żeby dało się ją pisać wprost, widząc efekt.

Strona żyje od 2024 roku i pracownia prowadzi ją sama. W stopce został nasz podpis.